Η προηγούμενη ταινία Avatar θυμόμουν ότι με είχε αφήσει σχετικά αδιάφορο – δηλαδή, ούτε χάλια ούτε τίποτα ιδιαίτερο. Το Way of the Water ήταν πολύ καλύτερο.

Έχω διαβάσει κάποιους αρνητικούς σχολιασμούς βασισμένους σε πράγματα που είπε ο Cameron (σκηνοθέτης) αλλά νομίζω πως αυτά έχουν περισσότερο σχέση με πολιτική και άλλα τέτοια θέματα παρά με την ίδια την ταινία.

Το Way of the Water δεν είναι μια ταινία εξαιρετική αλλά είναι, αναμφίβολα, μια ταινία καλή.

Η πλοκή είναι μέτρια, και τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα γίνονται μέσα στη δράση, μέσα στις μάχες, όπου οι χαρακτήρες τρέχουν αποδώ κι αποκεί και πολλές ανατροπές συμβαίνουν. Κατά τα άλλα, είναι μια πλοκή εκδίκησης και κυνηγητού. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και τίποτα το σπουδαίο. Μια κλασική πλοκή για ταινία δράσης.

Οι διάλογοι επίσης είναι λιγάκι κλισέ αρκετά συχνά και λένε στερεοτυπικά πράγματα που περιμένεις ν’ακούσεις σε ταινία που είναι «αμερικανιά». Και πάλι, δεν είναι πολύ κακοί διάλογοι, απλώς τίποτα το ιδιαίτερο. Κλασικοί διάλογοι για κλασική ταινία δράσης.

Αν το Way of the Water έπρεπε να βασιστεί μόνο στην πλοκή και στους διαλόγους του, δεν θα μου άρεσε. Θα με άφηνε αδιάφορο όπως και η πρώτη ταινία Avatar. Όμως υπάρχουν δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ.

Πρώτον, οι χαρακτήρες. Παρουσιάζει πολλούς χαρακτήρες που ο καθένας έχει το δικό του ενδιαφέρον, και αφιερώνει αρκετό χρόνο σ’αυτούς ώστε να τους γνωρίσεις. Μέχρι το τέλος τούς έχεις πια συμπαθήσει. Έχουν γίνει φίλοι σου μες στο μυαλό σου. Η ταινία – δώστε βάση – είναι 192 λεπτά: πάνω από τρεις ώρες! Παρά τη διάρκεια, όμως, δεν με κούρασε: κι αυτό λέει κάτι.

Δεύτερον, η φαντασμαγορία. Εμφανίζονται στην οθόνη τρομερά σκηνικά, τρομερά τοπία από ένα φανταστικό κόσμο. Και τρομερά φανταστικά πλάσματα. Δεν είναι, όμως, μια ταινία-βίντεοκλιπ όπου απλά βλέπεις απαχαυνωμένος όμορφες, εντυπωσιακές εικόνες. Όλα αυτά φαίνεται μέσα από την ιστορία ότι δένουν μεταξύ τους και εξηγούνται. Υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα, και καταλαβαίνεις το πώς και το γιατί. Εν ολίγοις, υπάρχει worldbuilding εδώ, και αυτό μπορείς να το εκτιμήσεις. Ο φανταστικός κόσμος μοιάζει πραγματικός· βγάζει νόημα.

Δεν μετάνιωσα καθόλου που είδα αυτή την ταινία και, μάλιστα, προπαραμονή πρωτοχρονιάς. Ήταν, ίσως, ιδανική για μια τέτοια μέρα.